این پست بعدها نشاندهنده ی خیلی چیزا قراره باشه
من امروز با یه اراده ی قوی تر شروع کردم
دیشب قبل از خواب دو تا طرح کشیدم
در اصل ۳ تا طرح از کتاب استرس رو آماده کردم
امروز فهمیدم بچه های احمق کلاسمون ارزش وقت گذاشتن ندارن
یه جورایی فهمیدم با همشون مشکل دارم
یا بهتره بگم با افرادی که خودشونو به نفهمی میزنن مشکل دارم
من واسه ۴ سال آینده ی خودم یه برنامه ی کاملا فشرده و حرفه ای و موفقیت آمیز دارم و اونا کاری غیر از مسخره بازی دراوردن توی دانشگاه ندارن
اینا همون افرادی هستن که درس نمیخونن فقط یه مدرک رو واسه این میخوان که بگن ماهم مدرک داریم. امروز فهمیدم با اینکه خیلی هاشون حتی از من هم بزرگ تر هستن ولی از نظر عقل و درک انقدر فاصله هست که هیچوقت همو درک نمیکنیم. و یکی از اساتیدم بهم گفت متاسفم که مجبور هستی با اڤرادی با این سطح توی یه کلاس بشینی و ما مجبوریم بخاطرشون چیزای پیش پا افتاده درس بدیم. بخاطر همین استادهای روانشناسیمون این اجازه رو دادن که توی هیچکدوم از کلاسهاشون شرکت نکنم و وقتم رو صرف یادگیری چیزهای جدید کنم.
یادمه چند سال پیش دکتر قهرمانی گفت آدما از لحاظ فهم و درک ۳ دسته هستن. ۲۰٪ آدم ها کسانی هستن که نمیدونن و اشتباه میکنن. ۷۵٪ آدم ها کسانی هستن که میدونن و اشتباه میکنن. فقط ۵٪ از آدم ها کسانی هستن که میدونن و اشتباه نمیکنن.
کاش انقدر دانشگاه توی کشور نبود و هرکسی با هر سطح علمی نمیتونست دانشگاه بره. این کار باعث شده بیشتر افرادی که از نظر علمی بالا هستن از ایران برن. همه تحصیل کرده باشن ولی هیچ علم و اطلاعاتی نداشته باشن. مدرک دقیقا به چه کار مردم میاد وقتی قرار نیست ازش استفاده کنن؟
یه پسر عمه داشتم که پزشک بود. پزشکی عمومیش رو با معدل ۱۹.۸۰ گرفت و استریت شد. متنفر بود از اینکه بخواد چیزی واسه کسی توضیح بده و اون شخص نفهمه. خب بنظر من کسی که واقعا نمیفهمه هیچ اشکالی نداره ولی کسی که خودش رو به نفهمی بزنه بحثش جداس. امروز تصمیم گرفتم فعلا به کسی کمک نکنم البته خوب بودن رو کنار نمیذارم ولی فعلا هم به کسی کمک نمیکنم. فقط وقتم رو میذارم برای یادگیری. وقتی خودم به جایی که میخواستم رسیدم، اونموقع اعلام میکنم هرکس به کمک نیاز داره من بهش کمک میکنم. اون روز این پست باید یادآور این باشه که هیچوقت این حرف ها رو فراموش نکنم و به خودم و جایگاهی که بهش رسیدم مغرور نشم و یادم باشه این من بودم که تصمیم گرفتم به مردمی که به کمک نیاز دارن کمک کنم
باید یادم باشه که با خودم قرار گذاشتم همیشه خوب باشم
روز خوش
نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم اسفند ۱۳۹۵ساعت 15:10 توسط آبی|
برچسب: یکارادهیقوی,
نویسنده: رضا صادقی