آدلر

دو روزه مدام دارم به شطرنج فکر میکنم...

سربازها توی شطرنج با پایین ترین مقام، از همه بخصوص از شاه و وزیر دفاع میکنن.

همیشه سرباز اولین حرکت رو انجام میده

سرباز خودشو فدا میکنه

جلو میره،

و بقیه، پشت سرباز ها میمونن

شاید خیلی وقتا بقیه جا به جا بشن،

ولی شاه معمولا سرجاش میمونه

و نهایتا، اندازه ی یه خونه میتونه جا به جا بشه

اونم نه برای انجام کار یا جلوگیری از اتفاق مهم!

شاه حرکت میکنه که خودشو نجات بده

یه وقتایی حرکت شاه فقط بخاطر خودش تنها نیست،

برای دفاع از تک تک افرادیه که از گروهش باقی موندن!

تا کسی تسلیم نشه،

تا برای پیروزی بجنگن.

اما زمانی که شاه تنها میمونه، هر حرکتش نمادی از غرور و خودخواهی و احساس حقارته!

اگه شاه برای تک تک سربازهایی که بخاطر اون نابود شدن ارزش قائل بود،

یا قوانین رو زیر پا میذاشت و به جای یه خونه، خونه ها جا به جا میشد،

یا به حرمت تک تک سربازها، سر جاش میموند، بدون حرکت و تسلیم هم نمیشد.

نباختن با ۱۰ حرکتِ تک تک، ارزشی نداره

یه فرار محسوب مبشه در حالی که هیچوقت هم برنده نخواهد بود.

توی شطرنج،

شاه هیچوقت برنده نیست.

برنده همیشه اون سربازیه که شاه خودشو پشتش پنهان میکنه

این دیگه ته احساس حقارته...